Dzieci i młodzież ze złością

Czym jest gniew u dzieci i młodzieży?

Gniew jest emocją tymczasową, łączącą podniecenie fizjologiczne i pobudzenie emocjonalne. Zdrowy gniew pojawia się, gdy intensywność uczucia pasuje do zdarzenia, a gniew jest odpowiednio zarządzany. 1 Gniew ma trzy składniki: fizyczny, poznawczy i behawioralny. 2

  1. Fizyczne: kiedy organizm przygotowuje się do „walki lub ucieczki” (np.: wywołanie przypływu adrenaliny i zwiększenie tętna).
  2. Poznawcze: to jak postrzegamy i myślimy o tym, co nas denerwuje (np.: myślenie, że coś jest niesprawiedliwe, złe lub niezasłużone), te myśli generują emocje, które mogą nasilić gniew (np.: uczucie zdrady).
  3. Behawioralne: to jak wyrażamy naszą złość (na przykład: trzaskanie drzwiami, burzenie się, podnoszenie głosu, uderzanie innych).

Niektórzy lekarze w tej dziedzinie sugerują, że zaburzenia gniewu powinny być własną kategorią diagnostyczną, ale obecnie nie ma takich diagnoz.3 Dzieci i nastolatki z problemami gniewu, czasami mają też problemy ze współwystępującym zaburzeniem zdrowia psychicznego.

Oznaki wskazujące, że Twoje dziecko potrzebuje pomocy 4,5

Jeśli dziecko:

  • ma powyżej 5 lat i nie kontroluje swoich agresywnych impulsów przez co uderza przedmioty lub bije inne osoby
  • ma ciężkie i częste napady złości, które utrzymują się w wieku przedszkolnym i szkolnym
  • ma częste wybuchy gniewem – wydaje się, że jest ciągle „podminowany” a drobny powód wywołuje eksplozję emocji
  • jest starsze niż 2 lata i regularnie się buntuje
  • nie jest w stanie konstruktywnie rozwiązywać problemów lub brać odpowiedzialności za swoją rolę w tworzeniu sytuacji, ciągle czują się o coś oskarżani i czują, że wszyscy się go „czepiają”
  • często traci przyjaciół, je w konflikcie z dorosłymi
  • jest pochłonięte chęcią zemsty; wielokrotnie wyraża nienawiść do siebie lub do kogoś innego
  • grozi, że się zabije (lub zrobią sobie krzywdę)
  • niszczy przedmioty
  • dokucza mniejszym dzieciom lub zwierzęta

Jak wygląda rozgniewane dziecko? 6

  • ma zaciśnięte pięści
  • ma napięte i sztywne ciało
  • ma wybuchy słowne
  • ma szczególny wyraz twarzy
  • jest agresywne (np. uderza, kopie przedmioty)

Ciężkość i częstotliwość mogą się różnić w zależności od dziecka w zależności od gniewu. Niektóre dzieci wykazują intensywny gniew i wybuchają szybko i intensywnie w reakcji na wyrażane przez dorosłego ograniczenia, dokuczanie, drobną krytykę lub kiedy gra w grę a wynik nie jest dla niego korzystny lub zasady gry są kwestionowane. Te dzieci są całkowicie pochłonięte przez swój gniew podczas intensywnych okresów krzyczenia, uderzania, kopania, gryzienia itp., które mogą trwać godzinę. Dziecko w tym czasie nie może się uspokoić i nie jste w stanie zareagować na uspokajające słowa innych. Niektóre dzieci mające do czynienia z gniewem mogą być w innej sytuacji i środowisku miłe, grzeczne i chętne do współpracy, inne dzieci wyrażają gniew na bieżąco. 3

Co powoduje gniew u dzieci i młodzieży? 1

Gniew może być wywołany przez dowolną liczbę przyczyn. Poniżej znajduje się kilka podstawowych powodów, dla których dzieci mogą mieć do czynienia ze złością:

  • Stresory środowiskowe: mogą obejmować konflikty z rówieśnikami lub nauczycielami, dokuczanie, naciski ze strony rodziców lub porażki akademickie.
  • Wychowanie: zbyt surowe lub stanowcze wychowanie oraz stosowanie częstych kar fizycznych, może powodować powstawanie u dzieci problemów z samooceną i złością. Dzieci rodziców, którzy nie radzą sobie ze złością, również słabo radzą sobie ze złością.
  • Smutek: dziecko może utknąć w procesie żałoby.
  • Deficyty umiejętności społecznych: dzieciom pozbawionym umiejętności społecznych trudno jest dogadać się z innymi, a to może  powodować powstawanie frustracji i gniewu.
  • Problemy w uczeniu się: Frustracja z powodu słabych niż oczekiwane (przez dziecko lub otoczenie) wyników w nauce, może powodować gniew.
  • Temperament: Naturalny temperament dziecka nawet w 50% jest zdeterminowany genetycznie. Niektóre dzieci naturalnie mają taki temperament, który sprawia, że ​​są drażliwe i łatwo frustrują się.
  • Zaburzenia integracji sensorycznej: Dzieci z problemami integracji sensorycznej reagują nadmiernie na bodźce codzienne co może prowadzić do gniewu.
  • Problem przetwarzania języka: dzieci, które nie wiedzą, jak wyrazić swoje uczucia słowami, mogą się złościć i eksplodować.
  • Psychiczne zaburzenie nastroju: dzieci z zaburzeniami afektywnymi dwubiegunowymi, z depresją lub niespokojne mogą wykazywać wybuchy gniewu.
  • ADHD: połączenie impulsywnego zachowania i ciągłej frustracji może prowadzić do wybuchów gniewu.
  • Nadużycia (seksualne, fizyczne i emocjonalne): Dzieci, które są molestowane, są bardziej narażone na rozwój agresji i niewłaściwego zachowania.

Co można zrobić, aby leczyć gniew u dzieci i młodzieży?

Niekontrolowane wybuchy temperamentu negatywnie wpływają na relacje, przyjaźnie i szkołę. 7 Pomoc dziecku w nauce radzenia sobie ze złością w zdrowy sposób ma wiele zalet. W krótkim okresie powstrzymuje gniew od wywoływania cierpienia twojego dziecka i Twojej rodziny. W dłuższej perspektywie pomaga im nauczyć się rozwiązywać problemy i radzić sobie z emocjami. 6 Z pomocą dzieci te stają się „asertywne” i zdolne do jasnego i właściwego komunikowania swoich sfrustrowanych uczuć, preferując poszukiwanie rozwiązań i zdolnych do kompromisu. Jako dorośli będą mogli szybko przejść przez swój gniew i rozwiązać konflikty. 2

Leczenie dzieci i młodzieży w terapii behawioralnej lub grupowej zwykle koncentruje się na: 8

  • Zapewnienie umiejętności radzenia sobie z problemami i radzenia sobie z nimi w celu radzenia sobie z gniewem, stosowanie wypowiedzi radzących sobie
  • Poprawa ich zdolności do regulowania zachowań i radzenia sobie ze złością
  • Ustalanie celów, umiejętności organizacyjne
  • Przyjęcie perspektywy, rozwiązywanie problemów społecznych, zawieranie przyjaźni i negocjowanie z rówieśnikami
  • Techniki relaksacyjne, w tym liczenie i głębokie oddychanie
  • Biofeedback, dzięki któremu dzieci są świadome zwiększonego tętna i frustracji

Rodzice mogą pomóc: 4.6

  • Nie oceniaj ich pod kątem gniewu, daj im znać, że wszystkie uczucia są dozwolone, tylko działania muszą być ograniczone, np. Uderzenie.
  • To, w jaki sposób reagujesz na gniew, może wpłynąć na to, jak twoje dziecko reaguje na złość, uspokoić sytuację i nie krzyczeć na dziecko.
  • Pracuj razem z dzieckiem, aby dowiedzieć się, co wywołuje ich gniew
  • Kiedy zauważysz wczesne oznaki gniewu, daj dziecku delikatne przypomnienie, że zauważysz gniewne znaki, a teraz możesz spróbować swoich strategii uspokojenia.
  • Miej określony cel, nad którym pracujesz (np. Utrzymywanie napadów złości w godzinach porannych) i śledzenie postępów.
  • Korzystaj z pozytywnych opinii, gdy próbują swoich strategii lub osiągają cel.
  • Ustalanie limitów – pozwalanie na uczucia nie oznacza, że ​​zezwalasz na destrukcyjne działania. Dzieciom nie powinno się pozwalać uderzać innych, w tym ich rodziców, ani niszczyć mienia.