Psychodrama daje taką możliwość. Daje możliwość przeżycia emocji jako ktoś inny. Oswaja z uczuciami i odczuciami. Pozwala nazwać i opowiedzieć to co dzieje się wewnątrz ludzkiej duszy i umysłu. Wchodzenie w role, wywoływanie u siebie różnych stanów emocjonalnych pozwala mieć nad nimi kontrolę, pozwala zrozumieć mechanizm ich powstawania, tłumaczy zasadność lub jej brak, odnośnie konkretnych, acz wymyślonych sytuacji. I dobrze gdy uczą się tego już dzieci. Dobrze gdy staja się przez to bardziej empatyczne, wyczulone nie tylko na własne emocjonalne potrzeby, ale także na potrzeby innych.

Jest wiele różnych gier, zabaw, które pomagają dzieciom zrozumieć postępowanie różnych ludzi. Wprowadzając je w różne stany emocjonalne, uczą reagować na siebie i innych. I tak mamy grę „Narodziny”. Na środku sali stawiamy krzesło. Dziecko ma się pod nim przecisnąć i „wyjść” na świat. I ma ono jedynie pokazać, czy rodziło się lekko, czy leniwie czy z niechęcią i czy ten świat go przeraża, cieszy, czy nie interesuje. Po pokazie omawiane są poszczególne pokazane emocje. Kolejna gra – zabawa polega na koncentracji i budowaniu zaufania w grupie. Dzieci dobierają się parami. Stają naprzeciw siebie. Jedno jest postacią, drugie jego odbiciem w lustrze. „Odbicie” musi robić dokładnie to samo, co jego właściciel.

To także wszelkiego rodzaju improwizacje (np. jakim jestem zwierzęciem lub instrumentem) również przy muzyce, i późniejsze omówienie towarzyszących zabawie stanów emocjonalnych.

Z tamtego wieczoru i wszystkich kolejnych,  pamiętam także powrót do domu i rzeczywistość, kiedy nie chciałam opuszczać budynku teatru, by nie zostawić za sobą tej magicznej atmosfery…

Teatr to jak świat równoległy. Dzieją się w nim i rzeczy, które znamy i które są nam obce, uczucia, których doświadczyliśmy i których nasz świat nam oszczędził lub poskąpił. Jeśli wejdziemy do świata teatru możemy przeżyć to co trudne i to co piękne w ciągu zaledwie chwili.

Tak dzieje się nie tylko z dorosłymi, ale także, a może przede wszystkim z dziećmi. Teatr w życiu dziecka, jeśli jest ono czynnym jego uczestnikiem, ale także i  widzem, odgrywa ogromną rolę. Uczy co dobre i co złe. Pokazuje jak pracować z innymi, jak poruszać się w grupie. Dzięki odgrywaniu różnych postaci i ról oswaja z emocjami. I to nie tylko z tymi odgrywanymi, ale także, a może przede wszystkim, z własnymi, z tremą, strachem, ale i podekscytowaniem. Uczy przełamywać własne słabości, doskonali wymowę, prawidłowy oddech, koordynację ruchową…

Ale przede wszystkim teatr uczy marzyć. Uczy kreatywności. Budzi, uśpione często wodze fantazji. Sięga do podświadomości, do nieskrępowanej nakazami i zakazami czystej radości tworzenia. Wiele dramowych technik jak improwizacja lub galeria pomaga wyjaśnić i oswoić trudne emocje. Uczy empatii. Pomaga odnaleźć i zrozumieć własne dobre i złe strony, pomaga oswoić samego siebie.

Śmiech pozytywnie wpływa także na rozwój naszych pociech. Dziecko szczęśliwe – to dziecko uśmiechnięte, radosne. Naukowcy udowodnili, że dzieci, które częściej się uśmiechają są bardziej odporne na różne choroby oraz mogą odczuwać mniejszy ból, gdy się np. uderzą. Dzieje się tak dlatego, ze podczas śmiechu w organizmie wytwarzają się endorfiny, zwane inaczej hormonami szczęścia. Śmiech to także świetna terapia na stres. Dlatego zarażajmy śmiechem nasze dzieci. Opowiadajmy ciekawe historie, uczmy wesołych wierszyków, pokazujmy, że można i trzeba się śmiać każdego dnia. Tak, by dziecko powiedziało kiedyś, jak niedawno mój syn do innego chłopca – „Wiesz, moja mama żartuje, oni ciągle z tatą się śmieją i żartują. Fajnie jest się śmiać.”

Jeżeli brakuje wam pomysłów jak rozwijać zmysł dotyku u dziecka, na początek odsyłam do książki prof. Marty Bogdanowicz „Przytulanki, czyli wierszyki na dziecięce masażyki”, w której znajdziecie wiele propozycji na ciekawy masażyk dziecka.

Zobacz na mapie Google

Wyznaczanie granic to nic innego jak dawanie jasnych komunikatów, dotyczących postępowania w codziennym życiu. Musimy wytłumaczyć dziecku co wolno, a czego nie. Ważne jest, aby granice były dostosowane do wieku dziecka. Rodzic natomiast ma dopilnować, aby ustalone zasady były przestrzegane. Przy wyznaczaniu granic musimy mieć także pewność, że dziecko rozumie co one oznaczają i dlaczego nie powinno łamać się tych zasad. Pamiętajmy jednak zawsze, że dziecko cały czas poznaje świat i nieustannie próbuje nowych zachowań.  Sprawdza dokąd sięgają postawione granice. Musimy o tym pamiętać, bowiem nie zawsze uzasadnionym jest karanie dziecka za zachowanie, które nie jest w jego świadomości zakodowane jako złe. Na przykład, kiedy dziecko pierwszy raz zbliży się do brzegu rzeki, nie możemy od niego wymagać samodzielnego wyciągnięcia wniosków z tego co mu grozi, musimy wytłumaczyć mu jakie są niebezpieczeństwa. Albo inny przykład – nie może zostać zganione dziecko, które w złości (co ważne! po raz pierwszy) popchnie inne dziecko. Tu ważna jest spokojna rozmowa. W czasie takich rozmów takie dziecko musi się dowiedzieć, jakie będą konsekwencje łamania granic.

Zasady nie mogą być zbyt ogólne, gdyż nie będziemy mogli ich dostatecznie skontrolować oraz zbyt restrykcyjne, bo nadmierna kontrola także nie jest dobra. Dajemy bowiem naszemu dziecku komunikat, że mu nie ufamy. Jeżeli dziecko złamie zasady starajmy się ze spokojem wytłumaczyć co zrobiło źle oraz wyciągnąć konsekwencje jego czynu, unikając m.in. kar cielesnych, znęcania psychicznego. W miarę dojrzewania naszej pociechy modyfikujemy granice. Należy także pokazać dziecku, że nas dorosłych także obowiązują normy i zasady i także ponosimy skutki ich łamania.

• Każde z dzieci powinno być traktowane indywidualnie i wyjątkowo. Czyli trzeba dokładnie ocenić potrzeby każdego dziecka, jego możliwości, aktualny stan zdrowia zarówno fizyczny, jak i psychiczny (zmęczenie, stres). Jedne dzieci potrzebują więcej czułości i opieki, inne więcej wspólnej zabawy. Ważne by każde z dzieci czuło, że jest wspaniałe, kochane i jedyne w swoim rodzaju.
• Dużo rozmawiaj z dzieckiem o uczuciach i naucz go je wyrażać i nazywać. Gdy rodzi się brat lub siostra w umyśle dziecka pojawia się mnóstwo emocji, z którymi nie potrafi sobie ono poradzić. Należy rozmawiać o jego obawach i lękach, by ułatwić tak trudną dla dziecka sytuację. Jeżeli tego nie będziemy robić w dziecku nagromadzi się wiele negatywnych emocji, które mogą skutkować agresją, złością, płaczem. Umiejętność wyrażania i nazywania własnych emocji pomaga w rozwijaniu empatii oraz jest wstępem do rozwijania relacji interpersonalnych.
• Ucz sprawiedliwości, czyli pokazujmy jak dostrzegać i szanować potrzeby innych ludzi, przestrzegać zasady równości praw, dobre do tego są  np. gry planszowe, proste zabawy ruchowe.
• Buduj więzi między dziećmi poprzez ich wspólną zabawę. Jest to szczególny rodzaj relacji, o które warto zadbać od najwcześniejszych chwil. Tak, by do końca życia rodzeństwo się wspierało mimo emocjonalnych burz, sprzeczek, rozterek.
• Ustal z dziećmi co jest bezpieczne, np. podczas zabaw. Dzieci, zwłaszcza małe, nie wiedzą, że pewne zabawy mogą być bardzo niebezpieczne dla młodszego rodzeństwa. Trzeba wytłumaczyć dlaczego, np.