Warszawa, Łódź - Edupoint.pl » EduBlog

Egzamin na rodzica pierwszoklasisty

Magdalena Łagowska — Tue, 30 Aug 2011 19:19:14 +0000

Już za chwilę ten ważny dzień. Pierwszy września. Nasze pociechy powędrują po raz pierwszy do szkoły. Mój synek jako sześciolatek w klasie pierwszej rozpocznie nową przygodę. Nie wiem kto przeżywa ten fakt zmiany bardziej, ale mam momentami wrażenie, że chyba my – rodzice.
Żeby dziecko nie wystraszyło się zmiany miejsca, środowiska przez ostatni czas staraliśmy się razem z mężem pokazać synkowi fajne strony tej nowej sytuacji w jakiej się teraz znajdzie, zamiast przekazywać nasze lęki i obawy. Jak na razie wie, że będzie poznawał nowe, ciekawe rzeczy. Spotka nowych kolegów i koleżanki. Staraliśmy się nie przekazywać żadnych negatywnych komunikatów. Jeżeli nie będziemy naszych dzieci straszyć szkołą i wpajać im do głowy tekstów w stylu – „no to teraz się zacznie”, „to Cię w szkole przetrenują”, to same z siebie nie powinny mieć złego podejścia do zmian i samej szkoły.

Tak więc trzymam kciuki za wszystkie pierwszaki, no i oczywiście za rodziców, żeby pozytywnie zdali egzamin na rodziców pierwszaka.

Placowy zawrót głowy

Magdalena Łagowska — Sat, 30 Jul 2011 18:39:47 +0000

Lato, to najlepszy czas, żeby skutecznie wspomóc rozwój procesów integracji sensorycznej specjalnie się nie wysilając. Warto tylko mieć świadomość co pomaga mojemu dziecku, a co w nadmiarze może zaszkodzić. Tak drodzy rodzice – zaszkodzić. Otóż, tak ja we wszystkim należy znać umiar. Zdarza się, iż poprzez nadmierne przykładanie się do zaleceń terapeuty można zafundować naszym dzieciom niezłą „karuzelę” dosłownie i w przenośni.
Zatem co pomaga, a co szkodzi. Oto kilka ćwiczeń na placu zabaw.
Bardzo dobrą zabawą są przyrządy. na które dziecko się wspina, np. „pajączek linowy”. Przechodząc przez niego dziecko trenuje złożone umiejętności, takie jak: planowanie ruchu (tzw. praksja), koordynację ruchową. Zabawa ta wspomaga równowagę, no i oczywiście kształtuje siłę i napięcie mięśniowe. Należy jednak pamiętać, że dziecko z tzw. lękiem grawitacyjnym, czyli wykazujące strach przed oderwaniem nóg od podłoża, nie będzie chciało wejść na taki przyrząd. Wsadzone na siłę – rozpłacze się i będzie później omijał to miejsce szerokim łukiem. Ważne jest by obserwować dziecko i jego reakcje. Zdarza się, że rodzice chcąc zachęcić dziecko do danej aktywności, mówią: „no zobacz, ten mały chłopiec idzie, a Ty co…” To niestety dodatkowo demotywuje dziecko. Warto w tym momencie zacząć od czegoś łatwiejszego, co przygotuje dziecko do trudniejszych zadań.
Innym bardzo pożytecznymi sprzętami są karuzele i „kręcioły”. Dzieci z tzw. podwrażliwością układu przedsionkowego, czyli poszukującym ciągle wrażeń ruchowych uwielbiają tą formę zabawy. Jest ona potrzebna, ale musimy kontrolować jej czas. Zbyt długie i intensywne obroty mogą przestymulować dziecko, co może skończyć się zbyt dużym pobudzeniem ruchowym dziecka, w skrajnych przypadkach torsjami.

Mój przyjaciel Luck

Magdalena Łagowska — Thu, 02 Jun 2011 14:07:53 +0000

W rozmowie z zaprzyjaźnioną mamą, której niespełna 6 – letni synek zaczął uczęszczać do szkoły w Anglii, dowiedziałam się o bardzo fajnej metodzie, jaka stosowana jest w tamtejszej placówce. Dzieci każdego dnia zabierają ze sobą do domu misia o imieniu Luck i muszą na następny dzień opisywać co robili razem z nim po powrocie ze szkoły.
Jest to bardzo fajna metoda na przykład z punktu widzenia socjologicznego. Dowiadujemy się bowiem, czy np. dziecko grało z misiem przez kilka godzin na komputerze, czy bawiło się pociągiem, w dom, a może słuchało ciekawej książki, czy rodzice włączają się do zabaw z dzieckiem. Poza tym dziecko uczy się opiekuńczości oraz odpowiedzialności za drugą osobę. Bo Luck nie jest już tylko zwykły, pluszowy miś, którego można po kilku minutach zabawy rzucić w kąt. To też więcej niż ukochana zabawka. To w pewnym sensie przyjaciel dziecka.
Podczas takiego zadania dziecko uczy się także formy opowiadania, z czym dzieci często mają problem. Przyswajają sobie powoli pojęcia czasowe, takie jak godzina, pół godziny, kwadrans. Te tylko niektóre z zalet płynących z tej metody.
Jeżeli znacie Państwo ciekawe pomysły na uczenie dziecka przez zabawę, zachęcamy do podzielenia się nimi na naszej stronie.
A ja gorąco pozdrawiam Frania i jego Rodziców, życząc dużo sukcesów w nowym miejscu.

Złoty środek na małe i duże „wiercipięty” szkolne

Magdalena Łagowska — Mon, 14 Feb 2011 22:08:16 +0000

„Jak to się dzieje, że mój „aniołek” nie może usiedzieć przez 45 minut w ławce. Ciągle słyszę uwagi od nauczycieli – Adaś przebiera nogami, kręci się, nie może wytrzymać w jednej pozycji” – skarży mi się jedna z mam.
Takie i podobne stwierdzenia często pojawiają się już od pierwszych dni szkoły. Dzieci, po radosnym, rozbrykanym czasie przedszkolnym nagle zostają posadzone w ławkach na długi czas. A do tego muszą mocno wytężać umysły, koncentrować się na różnych zadaniach, często będąc do tego w dużym napięciu emocjonalnym. Nie mając innej możliwości rozładowania napięć tworzą sytuację zastępczą, czyli wiercą się, ziewają, są zmęczone. Czasami wystarczy zastosować „ mały złoty środek – gimnastykę sródlekcyjną”, który może okazać się często „lekiem na całe zło”. Bo jak mawiał dziewiętnastowieczny pisarz szkocki Archibald Joseph Cronin: „Uncja środków zapobiegawczych jest lepsza od tony środków leczniczych”. Małe dziecko bowiem ma małą zdolność koncentracji uwagi, a gdy jeszcze ma do tego np. osłabione mięśnie grzbietu czy brzucha ma większą trudność w utrzymaniu prawidłowej pozycji ciała przez dłuższy czas. Warto, aby nauczyciel obserwując grupę, już coraz bardziej wiercącą się na swoich krzesełkach, zrobił kilkuminutową rozluźniającą gimnastykę, przy uchylonych lub otwartych oknach(w zależności od pory roku). Dziecko nie tylko dotleni się, zmieni pozycję, rozluźni napięte mięśnie, ale przede wszystkim przez resztę czasu będzie bardziej uważne i skupione na zadaniu. Nie są to zatem stracone minuty. Dzieci dużo chętniej będą uczestniczyły w zajęciach, podczas których proponowane są różnorodne aktywności.

Trudny wybór – czyli wybrać zerówkę czy pierwszą klasę

Magdalena Łagowska — Fri, 11 Feb 2011 14:14:04 +0000

Przed rodzicami obecnych sześciolatków (do których także się zaliczam) stanął wybór – czy zapisać dziecko do zerówki czy pierwszej klasy. Nie jest on łatwy. Z jednej strony na szali stawiamy – niedojrzałość emocjonalną malucha, która niestety często jeszcze występuje mimo dobrego rozwoju intelektualnego. Z drugiej patrząc na obecną podstawę programową, w której znacznie obniżone zostały wymagania szkolne…. nie wiadomo, jaką podjąć decyzję. Rozmawiając z psychologami i pedagogami dowiaduję się, że zdania na ten temat są podzielone… Mimo, że wydaje mi się, iż mój syn poradzi sobie w pierwszej klasie (oczywiście złożonej z sześciolatków, nie w klasie mieszanej 6 – 7) postanowiłam wykonać ocenę dojrzałości szkolnej. Badanie to w pewnym stopniu może określić, czy dziecko jest gotowe do podjęcia nowych zadań, sprostać nowym, nieznanym sytuacjom, poradzić sobie w nowym środowisku. Takie badanie przeprowadza zwykle psycholog dziecięcy czasami pedagog . Pojęcie dojrzałości szkolnej jest to zagadnienie z pogranicza psychologii rozwojowej i wychowawczej i jest różnie definiowane przez naukowców. Ogólnie mówiąc są to różne doświadczenia, jakie dziecko zdobyło dotychczas w poszczególnych sferach rozwoju (społecznej, emocjonalnej, ruchowej, umysłowej, ) i jak potrafi te umiejętności wykorzystać. Ponadto do gotowości szkolnej zalicza się także dojrzałość matematyczna oraz dojrzałość do pisania i czytania.

Ważne jest, aby rozpoczęcie nauki szkolnej dziecka nie wiązało się ze zbyt dużym stresem. Gdy pierwsze kroki szkolne od razu generują pierwsze niepowodzenia, to są często czynniki determinujące dalszą drogę szkolną.

Trzymam kciuki za podjęcie dobrych decyzji….

Mamo, tato czuję, że jesteś!

kasiagrabowska — Mon, 08 Nov 2010 08:31:44 +0000

W swoim pierwszym artykule przedstawiłam rodzica, który stawia wymagania i egzekwuje przestrzeganie reguł. Jedna z czytelniczek doszła do wniosku, że dzieci są „biedne”, ponieważ nie mogą zachowywać się w taki sposób, jakby tego chciały.

Odpowiadam więc: Ależ mogą! Co więcej jest im to niezbędnie potrzebne. Jednak jest konieczne, aby robiły to w pewnych granicach, które określa osoba dorosła: upomina lub karze, kiedy dziecko je przekracza lub chwali i nagradza, kiedy maluch respektuje te zasady. Reguły nie mają służyć temu, żeby ograniczać rozwój dziecka. Są konieczne do ukierunkowania jego rozwoju, zapewnienia mu bezpieczeństwa, przystosowania do dalszego życia w dorosłym świecie.

Reguły wyobrażam sobie jako elastyczne ogrodzenie wokół dziecka, w obrębie którego może zachowywać się swobodnie.

Kontrastując, nie wyobrażam sobie reguł jako wytyczonej trasy, którą rodzic prowadzi (a może czasami ciągnie lub niesie na rękach) swoje dziecko.

Więc reguły to tylko część procesu wychowania.

Dziś zajmiemy się kolejnym ważnym aspektem relacji z naszymi pociechami, czyli ciepłym, troskliwym podejściem do dziecka tak, aby mogło pomyśleć: „Mamo, tato czuję, że jesteś. Czuję się bezpiecznie”

Poniżej umieszczę kilka wskazówek, mówiących o tym, co możemy zrobić, aby dzieci jeszcze bardziej korzystały z kontaktu z nami, czuły się zauważane i spełnione.

W tym celu spróbujmy zdecydować się na:

Wpisanie w nasz grafik czasu poświęconego tylko dla dziecka tak, żeby każdego dnia miało możliwość spędzenia z nami czasu w taki sposób, jak potrzebuje, np. bawiąc się, rozmawiając, wspólnie oglądając TV, czytając ksiązki. Pamiętajmy: wtedy decyduje dziecko. Jeżeli chce odrabiać z nami lekcje, bądź razem pozmywać naczynia jest to ok.
Otwarcie na inwencję twórczą dziecka. Pomysł naszego malucha może nam się wydawać zupełnie nielogiczny, niepraktyczny, powiedzielibyśmy: bez sensu. Jednak dla dziecka z jakiegoś powodu może mieć akurat danego dnia duże znaczenie.
Rozmowę z dzieckiem o emocjach, również tych nieprzyjemnych. Dotyczy to zarówno sytuacji, kiedy sami czujemy się nie najlepiej, jak również, kiedy widzimy, że dziecko jest np. smutne. Taka rozmowa rozładowuje napięcie, które i tak pojawia się, kiedy widzimy, że druga osoba czuje się zdenerwowana lub zatroskana. Postarajmy się nie odwracać uwagi dziecka od przykrych zdarzeń. Zamiast mówić: „Nie płacz już!” możemy powiedzieć: „Co się stało, że płaczesz?”. Kiedy dziecko się przewróci nie mówmy, że: „Nic się nie stało”, spytajmy czy wszystko jest w porządku i po prostu przytulmy malucha. Dla niego mogło stać się bardzo dużo.

Myślę sobie, że po przeczytaniu tych punktów niektórzy z Państwa mogli sobie pomyśleć: „ Dziecko decyduje? Muszę robić coś, co jest dla nas bez sensu? Przecież za chwilę dziecko wejdzie mi na głowę?” W tym momencie wróćmy do reguł – one ciągle są: dziecko nie może np. nas kopać, krzyczeć na nas, histeryzować, wymuszać. Pamiętajmy, aby jasno powiedzieć dziecku czego nie może robić podczas czasu spędzanego z rodzicem i przypominajmy mu o tym. To znacznie zredukuje ilość nieporozumień, da nam poczucie bezpieczeństwa.

Na zakończenie zapraszam Państwa do podzielenia się pomysłami, w jaki sposób możecie być jeszcze bliżej swojego dziecka.

Opracowała: Katarzyna Grabowska – psycholog, terapeuta integracji sensorycznej.

Gdy dziecko nie mówi r…

Magdalena Łagowska — Thu, 21 Oct 2010 17:19:33 +0000

Reranie lub rotacyzm to nieprawidłowa wymowa dźwięku r. Wada ta jest dość częsta i występuje zarówno u dzieci, jak i wśród dorosłych. Głoska r może być opuszczana (pomijanie – mówimy wtedy o MOGIROTACYZMIE), zamieniana na l, ł lub j (PARAROTACYZM) lub zniekształcana (ROTACYZM WŁAŚCIWY). W przeciwieństwie do dwóch pierwszych przypadków, rotacyzm właściwy wymaga wczesnego kontaktu z logopedą.

R jest trudną artykulacyjnie głoską. Najczęściej pojawia się ona jako ostatnia w rozwoju artykulacji. Dlatego zauważone zniekształcenia tej głoski należy szybko skonsultować z logopedą, aby dziecko nie utrwaliło nieprawidłowego nawyku, który później bardzo trudno będzie skorygować.

Możliwe formy rotacyzmu właściwego:

1. r. uwularny = języczkowy (tzw. r francuskie) – zamiast języka wibruje języczek, będący zakończeniem podniebienia miękkiego.

2. r. boczny = lateralny – strumień powietrza przechodzi między boczną krawędzią języka a górnymi dziąsłami.

3. r. wargowy = labialny – wibracja z czubka języka zostaje przeniesiona na obie wargi (często mówi się, że jest to rotacyzm tzw. furmański)

4. r. gardłowy = faryngealny – wibracja powstaje pomiędzy nasadą języka a tylną ścianą gardła.

5. artykulacja miedzyzębowa – drga czubek języka wsunięty między górne i dolne zęby.

6. r. podniebny – tylna część języka zbliża się do podniebienia miękkiego, wibruje podniebienie miękkie. Powstały dźwięk przypomina głoskę [y]

7. artykulacja policzkowa – strumień powietrza kierowany jest w bok, w wyniku czego drga jeden lub obydwa policzki.

Należy też pamiętać, że dziecko ma prawo zamieniać r na l lub j. Jest to etap rozwojowy. Dopiero około 5 r. ż. pojawia się głoska r we właściwym brzmieniu. U jednych dzieci następuje to przed 5 r. ż., u innych przed 6 r. ż.

Ponieważ głoska r artykułowana jest za pomocą czubka języka (apel), dlatego przyczyną rotacyzmu jest najczęściej zbyt mała sprawność ruchowa czubka języka. Duże znaczenie ma też budowa języka. Prawidłowa realizacja głoski r może być utrudniana lub wręcz niemożliwa, gdy:

- język jest zbyt duży i gruby

- napięcie mięśniowe języka jest wzmożone lub obniżone

- wędzidełko podjęzykowe jest zbyt krótkie

Dodatkowo obniżony poziom słuchu, opóźniony rozwój motoryczny, niepełnosprawność intelektualna, nieprawidłowe wzory wymowy w otoczeniu tez mogą być przyczyną wadliwej wymowy głoski r.

Aby pomóc dziecku prawidłowo realizować głoskę r, należy wprowadzić do codziennego harmonogramu zestaw ćwiczeń aparatu artykulacyjnego, mający na celu usprawnienie czubka języka (apexu).

Anna Gutowska – Zagawa – logopeda, pedagog specjalny

Znowu jesteś niegrzeczny/niegrzeczna!

kasiagrabowska — Tue, 12 Oct 2010 08:32:29 +0000

W poniższym artykule umieściłam kilka praktycznych wskazówek dla Was Rodzice. Być może zastanawiacie się, co zrobić, aby Wasze dzieci były jeszcze grzeczniejsze i częściej Was słuchały. Mam nadzieję, że po przeczytaniu artykułu będziecie mieli więcej nowych pomysłów na współpracę z Waszymi pociechami.

Przede wszystkim zwracając dzieciom uwagę, postarajcie skupić się na pojedynczym zachowaniu i kontekście tego zachowania. Jeśli to możliwe nie używajcie słów typu: „nigdy”, „zawsze”, „jak zwykle”, „znowu”, „oczywiście”. Słysząc takie słowa dzieci nawet nie dopuszczają do siebie możliwości, że mogą zachowywać się inaczej. W głowie małego człowieka pojawia się refleksja, że skoro „zawsze taki był”, „nigdy nie zachowywał się inaczej” i „jak zwykle jest niegrzeczny”, to nie potrafi zmienić swojego zachowania, nie ma na to szansy. Dlatego też warto się skupić nad okolicznościami pojedynczego zachowania dziecka, czyli gdzie miało miejsce dane zachowanie, co konkretnie zrobiło dziecko i jakie reguły złamało swoim zachowaniem. Zamiast informować dziecko, że było niegrzeczne, możemy powiedzieć: „Dziś na placu zabaw znów nie ładnie przepychałeś się na zjeżdżalni. Umawialiśmy się, że nie będziesz tego robił. W związku z tym, tak jak się umawialiśmy nie idziemy dzisiaj na lody”.

Powyższy cytat nawiązuje do kolejnych dwóch ważnych elementów efektywnej współpracy z dziećmi, czyli: ustalania reguł i konsekwencji w egzekwowaniu tych reguł.

Postarajcie się, aby reguły zachowania były:

podawane przed tym, kiedy dziecko zaangażuje się w zachowania niepożądane – wtedy istnieje większe prawdopodobieństwo, że zrozumie, co do niego mówimy i łatwiej przyswoi reguły. Co więcej wymyślając reguły naprędce, kiedy dziecko, np. już leży na podłodze i płacze sami nie dajemy sobie szansy na konsekwentne ich przestrzeganie, gdyż porządek sekwecji: reguły -> zachowanie -> nagroda lub kara zostaje zaburzony. W tym przypadku reguły nakładają się w czasie z zachowaniem.
konkretne – miały jak najmniej słów i dotyczyły konkretnego zachowania. Wypowiedź brzmiącą: „ Musisz być dzisiaj grzeczny w szkole, bo pani znów się zdenerwuje i wpisze ci uwagę, a potem za miesiąc na wywiadówce dowiedzą się o tym wszyscy rodzice” możemy zastąpić następującą: „Umawiamy się, że jeśli będziesz dziś pisał na lekcji języka polskiego, pójdziemy po szkole na zakupy”.
przekazywane spokojnym tonem, kiedy widzimy, że dziecko słucha uważnie. Konieczne jest utrzymywanie kontaktu wzrokowego z dzieckiem.
wsparte pomocami wizualnymi – możemy dziecku narysować schemat, spisać z nim kontrakt.
formułowane na bazie zdań twierdzących – uzasadnieniem może być następujący cytat: „Na negacji trudno jest budować świadomość tego, co jest dobre”. Oczywiście bywają zakazy, których nie można przeformułować na zdanie twierdzące. Ważne jest to, żebyśmy mieli świadomość tego, że warto ich unikać.
adekwatne do obecnych możliwości dziecka – krótko mówiąc nagroda powinna być dla dziecka osiągalna. Jest to ważne w szczególności, kiedy zależy nam na tym, żeby dziecko nauczyło się naszej konsekwencji, ponieważ konsekwencja nie występuje tylko wtedy, kiedy karzemy dziecko, ale także wtedy, kiedy je nagradzamy.

I tak oto przeszliśmy do kolejnego elementu, którym jest konsekwencja w egzekwowaniu reguł. Co takiego powinniśmy robić, aby kary i nagrody działały?

Aby kara była skuteczna stosujmy ją:

jak najszybciej po nieprawidłowym zachowaniu – oczywiście trudno jest utrzymać ten warunek, kiedy dziecko złamie reguły, np. w szkole. Jednak można wyegzekwować karę zaraz po przyjściu ze szkoły, a nie np. w weekend.
z odpowiednim wyjaśnieniem dla dziecka – jakiego zachowania dotyczy i jaka reguła została złamana.
w spokojnej atmosferze – bez podniesionego tonu, awantury.
przy ignorowaniu zachowań towarzyszących wykonywaniu kary, np. dąsanie się, jęczenie, wykrzywianie się, krótkie napady płaczu – nie patrzymy na dziecko nie komentujemy. Wystarczy abyśmy raz ulegli takim zachowaniom, by dziecko spostrzegło je jako skuteczny środek do uniknięcia kary, a co za tym idzie intensyfikowało podobne zachowanie przy kolejnym karaniu.

Aby nagroda była skuteczna stosujmy ją:

nawet w przypadku drobnych zachowań prawidłowych.
również kiedy oczekiwaliśmy, że dziecko będzie grzeczne.
nawet kiedy dziecko nie wykona zadania na 100 procent, a widzimy jego zaangażowanie. Jeśli nie możemy nagrodzić wykonania, zawsze pozostaje nam zwrócenie pozytywnej uwagi na starania dziecka.
z dużą ilością entuzjazmu i uwagi.
często – według naukowców, aby nagradzanie prawidłowych zachowań przynosiło efekty powinno być 1,5 raza częstsze niż karanie.

Po przeczytaniu tej części możecie mieć wątpliwości gdzie między nagrodami i karami znaleźć miejsce na zaspokojenie potrzeb emocjonalnych dziecka? W jaki sposób zaspokoić te potrzeby, tak, żeby dziecko nie zapominało o regułach? Z pewnością nie są to łatwe pytania. Postaram się na nie odpowiedzieć dla Was Rodzice już wkrótce.

A na zakończenie proponuję ćwiczenie: Proszę abyście spróbowali przeformułować tytułowe zdanie tego artykułu, biorąc pod uwagę propozycje, które umieściłam powyżej. Zapraszam do dyskusji.

Opracowała: Katarzyna Grabowska – psycholog

Język między zębami, czyli seplenienie międzyzębowe

Magdalena Łagowska — Sun, 03 Oct 2010 22:32:59 +0000

Seplenienie to najczęściej spotykana wada wymowy wśród dzieci. Jest to nieprawidłowa artykulacja wszystkich lub niektórych spośród głosek:

Szeregu syczącego: s, z, c, dz;
Szeregu ciszącego: ś, ź, ć, dź;
Szeregu szumiącego: sz, ż (rz), cz, dż.

Najczęściej występującym rodzajem seplenienia jest międzyzębowe. Polega ono na wsuwaniu języka pomiędzy zęby górne i dolne podczas artykulacji głosek s, z, c, dz, ś, ź, ć, dź, sz, ż (rz), cz, dż, a czasem także t, d, n, l. pojawia się ono zwykle po 3. roku życia, kiedy dziecko zaczyna wymawiać głoski s, z, c, dz. Często wada ta jest bagatelizowana i zbywana stwierdzeniem, że dziecko z tego wyrośnie. Otóż niestety prawda wygląda tak, że najprawdopodobniej nie wyrośnie. Dorastając może oczywiście nieco skorygować ułożenie języka, jednakże seplenienie międzyzębowe jest wadą trudną do usunięcia ze względu na wyrobiony u dziecka nawyk wkładania języka między zęby. A im później rozpocznie się pracę z dzieckiem, tym trudniej będzie wypracować prawidłową realizację, gdyż ten nawyk będzie u dziecka jeszcze bardziej utrwalony.

Chcę nadmienić, że oprócz nieestetycznej wymowy i wyglądu twarzy podczas mówienia, niekorygowane seplenienie międzyzębowe (inaczej interdentalne) niesie ze sobą również inne konsekwencje. Oto niektóre z nich:

Nawykowe oddychanie torem ustnym, a więc otwartą buzią, co w konsekwencji może powodować częste stany zapalne gardła;
„Gapciowaty” wyraz twarzy – załzawione oczy, nieruchome policzki, twarz bez wyrazu (tzw. twarz adenoidalna);
Skrócenie i dużo mniejsza ruchliwość górnej wargi;
Wady zgryzu – napierający na zęby język lub ciągle oddychanie przez usta może powodować mniej lub bardziej znaczące wychylanie się zębów przednich na zewnątrz jamy ustnej.

Ważne jest także, aby znaleźć przyczynę, dla której dziecko wkłada język między zęby. Często jest to nieprawidłowo wyrobiony nawyk. Jednak równie często przyczyną może być przerośnięty trzeci migdał. Częsty katar, a więc ciągle „zatkany” nos, także może być przyczyną międzyzębowej realizacji głosek. Tak często dzieje się u dzieci z różnorakimi alergiami. Inną, choć rzadziej spotykaną przyczyną, może być wada zgryzu, sprawiająca, że zęby nie domykają się na tyle dokładnie, aby utrzymać język wewnątrz jamy ustnej, a tym samym sprzyjają wkładaniu go między zęby.

Jedno jest pewne – jeżeli zauważyliście u swojego dziecka język między zębami przy artykulacji głosek s, z, c, dz, ś, ź, ć, dź, sz, ż (rz), cz, dż lub t, d, n, l, skontaktujcie się z logopedą. Być może specjalista rozwieje Wasze wątpliwości i powie, że nie ma się czym przejmować. Jednak pamiętajcie, że im wcześniej seplenienie międzyzębowe zostanie u dziecka wykryte, tym większe są szanse na pozbycie się tej wady raz na zawsze.